اصول بازی ( تاکتیکها )
1 – تلاش کنید از نفوذ مدافع مستقیم خود رها شوید و در جایی که امکان شوت ، دریبل یا پاس دارید توپ را تصاحب کنید .
2 – سعی کنید به همبازی خود این فرصت را بدهید تا از دفاع تیم مقابل فرار کرده ، پاس را در یک نقطهٌ مناسب تصاحب کند .
3- در زمانی كه موقعیت ایجاب می كند با حركات و حمله های كاذب، امكان حمله را برای خود و همبازی هایتان فراهم كنید.
4- مواظب حركات بازیكن توپ دارباشید، زیرا عكس العملهای شما تابع بازیكن صاحب توپ و یا بازیكن پاس دهنده است.
5- در صورت از دست دادن توپ، سعی كنید به سرعت از حالت حمله به حالت دفاع تغییر وضعیت دهید.
6- برای ریباند كردن همواره آماده باشید و حالت تهاجمی خود را هیچگاه از دست ندهید.
7- همیشه حركات بازیكنان هم تیم و تیم مقابل را كاملا زیر نظر بگیرید تا بتوانید بموقع مدافعین را به دام بیندازید و یا خود را با همبازیتان هماهنگ كنید.
8- همواره آماده باشید تا بهترین مسیر را برای پرش انتخاب كنید.
9- به خاطر داشته باشید ، در حالی كه یك وظیفه تیمی به عهده دارید، مسوول رشد و ترقی خود نیز هستید.


File:Basketball.png

دفاع فردی

دفاع فردی اساس دفاع موثر تیمی است. ما سعی می كنیم این تصور غرورآمیز را در بازیكنان تقویت كنیم كه قادر به كنترل حریف خود هستند. ما می خواهیم به آنها بقبولانیم كه حریفشان را متوقف كنند یا قدرت كسب امتیاز وی را از حد میانگین همیشگی اش پایین تر آورند. بر اثر این كوشش،‌ احساس رضایت عمیقی حاصل می گردد. نمی خواهیم نتیجه گیری كنیم كه دفاع تیمی اهمیت كمتری دارد، بلكه می گوییم یك دفاع تیمی قوی باید با دفاع استوار فردی پایه ریزی شود.
از لحاظ تحرك، دفاع می تواند بسیار مشكلتر از حمله باشد. اما بیشتر اوقات، بازیكنان علی رغم مقاصد دفاعی شان حالت تهاجمی به خود می گیرند. این حالت تا حدی طبیعی است و ما به عنوان مربی باید سعی كنیم بین این دو حالت، تعادل برقرار كنیم تا بتوانیم از یك جوان یك بازیكن كامل بسازیم.
شاید بتوان" تمركز ذهن" را اولین گام حیاتی در تكامل روش دفاعی دانست. ما به دقت بازیكنان خود را مورد مطالعه قرار داده و با آنها در مورد میزان تمركز ذهنشان در انتهای دفاعی زمین بحث نموده ایم . بازیكنانی كه اشتباهات دفاعی بزرگی مرتكب می شدند، آنهایی بودند كه دچار كمبود تمركز ذهن در دفاع بودند.

در واقع آنها در هنگام دفاع، به حمله بعدی خود در زمین حریف فكر می كردند و طبیعتا این حالت، منجر به اشتباه در كار دفاع می شود. باید به بازیكنان فهماند كه دفاع فردی آنها، در تعیین نتیجه بازی نقش مهمی دارد.

مقایسه مجموع امتیازات با هم، در تفهیم این نكته بسیار موثر خواهد بود. برای مثال، اگر یكی از بازیكنان ما 18 امتیاز كسب كرده باشد اما اجازه داده باشد كه حریفش 26 امتیاز كسب نماید، دچار زیان شده است. برعكس اگر بازیكنی فقط 6 امتیاز به دست آورده باشد، ولی حریفش را از كسب امتیاز محروم كرده باشد، قطعا موفق بوده است.


در تدارك برای مسابقه باید هر یك از بازیكنان را از معدل گل حریف مستقیم آنها مطلع كنیم. هدف آن است كه جمع امتیازات كسب شده توسط بازیكن حریف از معدل گل همیشگی وی كمتر گردد. اگر بهترین بازیكن حریف دارای معدل گل 25 امتیاز در هر مسابقه باشد و یار ما او را در 15 متوقف نماید، بدیهی است كه از نظر دفاعی، كار ارزنده ای صورت پذیرفته است.

عامل دیگری كه بازیكنان باید بدانند، این است كه دفاع ذاتا نسبت به حمله سلاحی قوی تر است. به ناچار مواقعی پیش می آید كه بازیكن در موضع تهاجمی، خارج از كیفیت مطلوب باشد یا به اصطلاح سر فرم نباشد.
اما در موضع دفاعی، فقط وقتی این حالت پیش می آید كه تمركز كافی یا فعالیت كافی وجود نداشته باشد.
دفاع بیش از آنكه مقوله ای فیزیكی باشد، مقوله ای ذهنی است و بیشتر نیاز به قدرت ذهنی دارد تا استعداد بدنی.
ما به بازیكنان می فهمانیم كه دفاع در حقیقت یك "حالت" است. حالتی كه مدافع به وسیله آن به حریفش چنین می گوید؛" نمی توانی بر من غالب شوی. من به تو اجازه این كار را نمی دهم. تو ممكن است استعداد بیشتری داشته باشی، اما من بیشتر از تو تمرین كرده ام و الان هم نتیجه تمرینات سخت خود را خواهم دید. "

البته همیشه نتیجه مثبت حاصل نمی شود. ممكن است در تیم مقابل بازیكنانی با استعداد استثنایی وجود داشته باشند كه پس از تمرینات سخت به میدان آمده باشند و در مصاف تن به تن موفقیتهای زیادی به دست آورند. اما با وجود چنین شرایطی هم نباید آن حالت دفاعی از بین برود، بلكه فقط شكل جدیدی به خود می گیرد حاكی از اینكه " دفعه بعد من خودم را بهتر آماده خواهم كرد. شدیدتر تمرین خواهم كرد. دفعه بعد شكست نخواهم خورد. "

دفاع كردن در مقابل بازیكنی كه تسلیم نمی شود، كاری دشوار است. ما می خواهیم، بازیكنانمان درست چنین حالتی داشته باشند؛ مخصوصا در دفاع فردی، ما بازیكنانی می خواهیم كه روحیه رقابت داشته باشند. بازیكنانی كه در هیچ شرایطی تسلیم نشوند. مهم نیست مقدار اختلافشان با حریف چقدر است. اینها بازیكنانی هستند كه سرانجام به سطوح عالی دست می یابند.

نكاتی پیرامون دفاع


1-تلاش كنید برای حریف مزاحمت ایجاد كنید تا او نتواند موقعیت مناسب برای دریافت توپ به دست آورد.
2- تلاش كنید با حركات فریب دهنده دفاعی، حمله حریف را دچار تزلزل كنید.
3- یكی از اصولی كه مدافع باید به آن توجه كند، هوشیاری است؛ پس مدافع باید سعی كند كه یك بازیگر هوشیار باشد و حركات مهاجم را به خوبی زیر نظر داشته باشد و بموقع عكس العمل نشان دهد تا غافلگیر نشود.
4- سعی كنید بعد از اصابت توپ به تخته یا حلقه، علاوه بر اینكه موقعیت حریف را برای تصاحب توپ خراب می كنید،‌ یك موقعیت مناسب برای خودتان فراهم كنید و توپ را كسب نمایید.
5- سعی كنید زودتر از مهاجم به هوا نپرید؛ به عبارت دیگر فریب نخورید.
6- در حین دفاع، صحبت كنید و افراد تیم را از خطر حمله آگاه نمایید.
7- كنترل اعصاب و تعادل روحی برای كسب نتایج مثبت،‌ بسیار با اهمیت است. سعی كنید آرامش خود را حفظ كرده، بر اعصاب خود مسلط باشید تا بتوانید به راحتی دفاع كنید.
8- با بلند كردن دستها در مقابل حریف، امكان تمركز را برای انجام دادن یك شوت خوب از او سلب كنید.
9- در زمانی كه حریف صاحب توپ است،‌ سعی كنید بین او و حلقه واقع شوید. بخصوص وقتی كه توپ نزدیك سبد است و احتمال گل زدن بیشتر است.


موقعیتهای اصلی حمله ای و مهارتهای مربوط به هر پست

علاوه بر مهارتهای عمومی، هر پنج بازیكن باید در موقعیتهای حمله ای، مهارتهای ثانویه مختلف و ویژگیهای متفاوتی داشته باشند. ذیلا شرح مختصری از پنج موقعیت حمله ای ذكر می گردد:

1- گارد راس (Point Guard)
2- گارد شوت زن (Shooting Guard)
3- فوروارد كوچك (Small Forward)
4- فوروارد قدرتی (Power Forward)
5- سانتر (Center)

1- گارد راس : اكثر سیستمها برای حمله و تاختن بازیكن طراحی شده است. اغلب به گارد راس، به عنوان بازیكن «1» اشاره می شود. این بازیكن معمولا بهترین كاركننده با توپ در گروه است. او باید قادر باشد ضدحمله را رهبری كند. زیرا ضد حمله ممكن است در هر موقعیتی اعم از توپ ربایی،‌ریباند یا تهاجم به سبد، توسط یك مهاجم اتفاق بیفتد. اگر ضد حمله ای در میان نباشد او باید بتواند توپ را به زمین حریف بیاورد و یك حمله نیمه زمین را علیه دفاع فشاری سازماندهی كند.
گارد راس مجبور نیست یك امتیازآور بزرگ باشد. اما باید قادر باشد كه خوب شوت كند. این امر دفاع مقابل را مجبور می كند تا از جای خود حركت كند و برای پوشش دادن او اصطلاحا بیرون بیاید و او را در محیط اطراف كنترل كند و اجازه ندهد كه گارد راس آزادانه در میدان جولان بدهد.گارد راس باید یك پاس دهنده عالی باشد . توانایی او برای تبدیل به یك بازیكن آزاد، بی دفاع و باز خیلی مهم است. همچنین قابلیت او برای تخمین پیشبرد و روند بازی مهم است و بالاخره برای ساختن پاسهای كمكی اهمیت دارد. او باید افراد هوشمند تیم را وادار كند به طرف بازیگر چیره دست حریف بروند و توانایی مشاركت دادن همه بازیكنان در تهاجم را داشته باشد.
وی باید قادر باشد نفوذ كند، دفاع را جلب كند و تمام كننده خوبی باشد. منظورم از تمام كردن این است كه او باید اطمینان حاصل كند كه تهاجم، چه بوسیله ضد حمله و چه نفوذ، یك ضربه قابل توجه را در بر خواهد داشت. بازیكن «1» باید ذكاوت خواندن دفاع و تنظیم متقابل حمله را داشته باشد. گارد راس نمونه كسی است كه از جهات فراوان در زمین، خود یك مربی باشد.

2- گارد شوت زن: بازیكن «2» یا گارد شوت زن از نظر جثه بزرگتر از سایر گاردهاست . بازیكن «2» معمولا از بهترین شوت زنهای پیرامونی و دومین كاركننده با توپ به نحو مطلوب می باشد. او باید یك دریافت كننده خوب باشد. چون غالبا پاس اول را برای آغاز حمله دریافت می كند. بنابراین، باید یك پاس دهنده خوب نیز باشد تا بتواند تهاجم را تداوم و گسترش بخشد و از فرصتها برای رساندن توپ به محدوده داخلی و به بازیكنان « پست » استفاده نماید.
بازیكن « 2 » مشابه گارد راس باید قادر باشد یا در ضد حمله و یا به وسیله ارسال توپ به منطقه بیرونی و به همبازیهای حاشیه ای ، بازی را شكل داده، یا به پایان برساند. به علاوه،‌بازیكن در موقعیت «2» می تواند از راه دنبال كردن شوت و یا نفوذ از سمت ضعیف دفاعی حریف، موقعیتهای مناسب ریباند را كسب كند و ریباندها ی تهاجمی خوبی به چنگ آورد.

3- فوروارد كوچكتر: معمولا این بازیكن بزرگتر از گاردها خواهد بود،‌اما شاید از نظر سرعت و كار با توپ،‌ قدری تفاوت داشته باشد. بازیكن «3» باید بسیاری از مهارتهای گارد راس را دارا باشد و بتواند توپ را خوب حفظ كند. از وی خواسته می شود تا بعضی اوقات به گاردها كمك كند تا دفاع را بشكند.
بازیكنان «3» بایستی بتوانند به خوبی پاس بدهند. بعضی اوقات این بازیكن بهترین پاس دهنده تیم است، زیرا مزیت قد بلند او نسبت به گاردها، راه را بیشتر باز می كند تا توپ را پاس بدهد. او باید قادر باشد از بیرون شوت كند تا به بازیكنان «1» و «2» كمك نماید تا یك دفاع منطقه ای را در ناحیه مشخصی از زمین پایه ریزی كنند. منطقه تمایز بازیكن «3» از سایر گاردها، ناحیه ریباند حمله ای است.
فوروارد كوچكتر باید ریباند كننده حمله ای خوبی باشد. از «3» موقعیت حمله ای ، بازیكن شماره «3» غالبا امكان انجام بهترین شوت را به دنبال یك ریباند حمله ای دارد؛ زیرا حریفان روی بلوك كردن سانتر و فوروارد قدرتی متمركز می شوند.

4- فوروارد قدرتی: این فرد باید یكی از درشت ترین و قویترین بازیكنان تیم باشد. بنابراین، یكی از مسلط ترین ریباندكننده ها در دفاع و حمله نیز هست. فوروارد قدرتی باید یك بازیكن فیزیكی باشد. هر تیم به این حضور فیزیكی نیاز دارد و به خاطر اندازه و قدرت بازیكن «4» است كه وی می تواند غالبا این حضور را تامین كند.
مانند گاردها و بازیكن «3»، فوروارد قدرتی باید بتواند توپ را به نحو مطلوب حفظ و نگهداری كند و یك پاس دهنده و دریافت كننده خوب باشد.این اندازه و قدرت باید او را قادر سازد تا در داخل « منطقه بلوك » توپ را تصاحب ( پست آپ ) كند و توپ را به طرف سبد رانده، یك شوت راحت انجام دهد و یا یك خطا از حریف بگیرد.

5- سانتر: در اكثر مواقع، سانتر قلب تیم خواهد بود. به خاطر داشته باشید كه بازیكن«5» باید مانند فوروارد قدرتی، بهترین ریباند كننده و یا دومین ریباند كننده خوب تیم باشد. برخلاف بازیكنان پیرامونی، سانتر باید قادر باشد به سبد بازی پشت كند و در داخل ( منطقه تهدید به گل ) استوار و محكم باشد. لذا بایستی با سانتر خود كاركنید تا او فرصت یابد به طور پیوسته با حركات اساسی در داخل منطقه خود كسب امتیاز كند.
بدین علت بازیكن «5» غالبا در بین شلوغی و رفت و آمد، شوت می كند و معمولا بیشترین خطاها بر روی او انجام خواهد شد. لذا سانتر باید یك شوت كننده خوب از منطقه پرتاب آزاد پنالتی باشد (‌همانگونه كه همه بازیكنان باید شوت زنهای خوب از ناحیه پرتاب آزاد پنالتی باشند.)
شوتهایی كه نزدیك سبد انجام می شوند، بالاترین میزان شوتها هستند. بنابراین، قسمت اعظم حمله باید به گونه ای طراحی شود كه توپ در ناحیه داخلی به سانتر برسد.

بازیكنان پست (درونی) و پیرامونی (Perimeter, Post)

در مجموع بازیكنان را به دو گروه پست و پیرامونی تقسیم می كنیم:
بازیكنان پیرامونی به افرادی اطلاق می شود كه قادرند رو به سبد به طور موثر بازی كنند. بازیكنان پست به كسانی گفته می شود كه قابلیت نفوذ به داخل را دارند و پشت به سبد بازی می كنند. همان گونه كه می دانیم، امروزه مهارت بازیكنان روز به روز افزایش می یابد و شما ورزشكاران بسیاری را خوهید یافت كه قابلیت بازی در محدوده پیرامونی و نیز در نقش پست را دارند. امروزه بازیكنان چند منظوره بی نهایت ارزشمند هستند.


عوامل موثر در ارزیابی بازیكنان و تیم در مسابقات بسكتبال

تعداد بازی انجام داده (Games Played)
دقیقه كل بازی انجام داده (Minutes Played)
امتیاز كل كسب شده (Total Points)
امتیاز كسب شده در هر بازی(Points Per Game)
گلهای منطقه ای به ثمر نشسته (Total Field Goals Made)
شوتهای 2 امتیازی به ثمر نشسته (2Points Field Goals Made)
شوتهای 3 امتیازی به ثمر نشسته (3Points Field Goals Made)
پرتابهای آزاد به ثمر نشسته (Free throws Made)
ریباندهای حمله ای (Offensive Rebounds)
ریباندهای دفاعی (Defensive Rebounds)
مجموع ریباندها (Total Rebounds)
پاس منجر به گل (Assists)
توپ ربایی(Steals)
توپ از دست رفته (Turn overs)
بلاك شوت ( برگرداندن توپ شوت شده به سمت سبد ) (Blocked Shots)
خطا (Fouls)
امتیاز حاصل از ضد حمله (Fast break points)
امتیاز حاصل از موقعیتهای مجدد (Second chance points)
امتیازات داخل محوطه جریمه (Points in the paint)


نوشته شده در تاریخ دوشنبه 22 فروردین 1390    | توسط: پوریا امیرخلیلی    | طبقه بندی: تاکتیک در بسکتبال،     |
نظرات()